Joke DEVOS is een lieve jongedame van 23 lentes met een handicap. Dit belet Joke echter niet om het reizen fijn te vinden en wat graag reist zij met haar vaste reisbegeleidster het land uit. Maar het moet niet altijd Spanje, Marokko of Turkije zijn, oordeelde Joke afgelopen zomer, en zo vertrok ze met Nonkel Guido naar Los Angeles. In dit dagboek vertelt Joke waarom en hoe een droom in vervulling ging.
woensdag
We zijn veel te vroeg op Zaventem, het verkeer op de autobaan was ons immers gunstig gezind. Nonkel Guido weet hier goed de weg en we drinken algauw een kop koffie. We zien uit naar de Boeing B767 die uit Amerika komt gevlogen om ons mee te nemen naar Los Angeles. Het is de luchtvaartmaatschappij Delta Airlines die zich om ons zal bekommeren maar die doet dat niet van ganser harte. We zullen zelfs onze maaltijd moeten betalen tussen Atlanta en LA, een proefballonnetje dat opgelaten wordt maar ons met acht dollar beboet.
Betalen zullen we overigens in het verre Amerika beslist, het is er duur weet Nonkel Guido te vertellen..
In Atlanta stappen we over en moeten we een ondergrondse nemen van wel vijf haltes ver. Nonkel Guido zal nogal wat vermageren omdat hij met de ene hand mijn rolstoel duwt en met de andere onze valies mee troont. Hij is trouwens te dik.
Tussen Brussel en Atlanta hadden we veel beenruimte. Van Atlanta naar LA is dat niet zo. Nonkel Guido zegt dat ze de stoelen te dicht bijeen zetten. Maar we landen toch veilig en wel in LA. We zijn al twaalf uren of meer onderweg en we passeerden nogal wat tijdzones. Ik vraag Nonkel Guido om mij dat uit te leggen maar nog versta ik daar niets van.
We arriveren in de avond in LA en eigenlijk kunnen we te voet naar het hotel maar we nemen toch een taxi. In het hotel krijgen we een kamer dicht bij de lift. Moeten we dan niet ver rollen met de rolwagen. We eten Italiaans in het restaurant van het hotel en gaan dan vroeg slapen. He is echter zo mooi de lichten van de luchthaven van LA te zien vanuit de hotelkamer. De gordijnen mogen open blijven, ik val toch dadelijk in een diepe slaap.

donderdag

Nonkel Guido huurde vanmorgen in het hotel een wagen. Hij zegt dat het een geheel plastieken Toyota is. Maar de huurauto heeft een teakhouten dashboard en vier deuren. Ik kan er dus gemakkelijk in terwijl de rolstoel in de koffer verdwijnt en de valies op de achterbank kan. Alleen gaat die valies vandaag niet mee, we gaan naar Disneyland en mijn hart springt op van vreugde. Mickey en Minny en Goofy en Assepoester en Doornroosje en Sneeuwwitje, en hun magische omgeving wachten ons op. Het is al warm maar de airco doet het goed. Nonkel Guido is een beetje dom en weet niet zo goed de weg. Ik kan het hem uitstekend zeggen want hij schreef de route op en ik vergelijk de verkeersborden met wat hij neer schreef. Midden op de San Diego Highway met wel zeven rijstroken wil ik dat hij halt houdt om een foto te nemen maar hij zegt dat het niet kan. En straks ook niet.
In Disneyland nemen we de trein tot aan de ingang. Ik wil meteen een ijsje. Zeven dollar, zegt Nonkel Guido die er dus ook eentje eet.
Van de parkwachters mogen we overal eerst binnen want Nonkel Guido haalde zo’n pasje aan de ingang op. Ik kan wel niet op de avontuurlijkste dingen want ik kan niet goed lopen. Ik mag zelfs niet in de boomhut van Goofy maar zo erg is dan nu weer niet. Ik moet hard mijn best doen om goed aan Nonkel Guido uit te leggen wat ik wil want ik kan niet zo goed spreken. Maar in de familie is Nonkel Guido de beste om mij te verstaan en hij wil ook altijd dat ik me verstaanbaar maak al wordt ik al eens kwaad als hij mij niet onmiddellijk begrijpt.
Samen hebben we een vreselijke lol in Disneyland en ik mag overal op de foto. Sneeuwwitje noemde me ‘sweety’ en Nonkel Guido zegt dat dat zeer vleiend is. Vooraleer vanuit Annaheim terug te keren naar LAX wil ik nog eerst de Disney Parade zien. Ook Nonkel Guido vind’em zeer mooi en hij zag graag de Lion King. Ik zag graag Minny en vooral ook Sneewwitje en Doornroosje en Assepoester.
Vanmorgen at ik in het het hotel Belgian Wafles en vanavond neemt Nonkel Guido me mee uit in stijl om te gaan eten, wat zeg ik, om te gaan dineren. We hebben zelfs kaarsen en voor Nonkel Guido een glas Argentijnse rode wijn. Wat hebben we het gezellig onder ons beiden.

vrijdag

Morgen is de grote dag en daarom verhuizen we vandaag van LAX Airport naar de Univeral Studio’s in het noorden van deze grote stad en weet je waarom ? Morgen is het de fandag van the Bold and the Beautiful in het Sheraton Hotel en ik ben ingeschreven. Fijn is dat en ik heb nu al de zenuwen want ik ga er al mijn favoriete acteurs zien behalve Brooke, zij kan niet komen. Maar we gaan eerst met Nonkel Guido nog vandaag de Universal Studio’s bezoeken en de vele winkeltjes aandoen. Er staat een reuzengrote gitaar bij het Hard Rock Café.
Het hotel waar we verblijven is groot en koel want buiten is het heet. Het restaurant van het hotel serveert ook vers geperst fruitsap en wafels. Ik ga er morgenochtend weer eten als ik niet te nerveus ben. Vanavond eet ik weerom pasta en mijn partner aan tafel sirloin steak, of hoe die schoenzool ook mag heten.

zaterdag

Het is vandaag de grote dag. We gaan helemaal naar boven in het hotel gaan gluren want daar is Justin de fans die inschreven voor the breakfast nog aan het entertainen. Ik beef van opwinding en Nonkel Guido zegt dat we best maar vroeg in de rij gaan staan voor de inschrijving voor de Lunch van straks. We mogen echter van iedereen voor. Mijn rolstoel is eigenlijk een ferm wapen. In de grote balzaal vinden we gauw onze plek aan tafel 4. Op elke tafel staat een mooie kader met daarin een gehandtekende foto van een B&B-acteur. Ik zal hem straks winnen want onderaan mij bord zit een rode stip gekleefd en bij de anderen aan tafel niet. Wat heb ik geluk. Dan komen de B&B acteurs binnen en worden ze voorgesteld. Alsof we ze niet kenden. We mogen roepen dat we van het verst komen, uit België; maar er zijn ook fans uit Australië, dat zou nog verder zijn, zegt Nonkel Guido.
Het eten van de Lunch is lekker en de video toont ondertussen de mooiste beelden van de soap. Er is een sterfscène die me erg verdrietig maakt. Ook Nonkel Guido is erg verdrietig. Hij hoorde van tante vanmorgen over de telefoon van een dodelijk ongeval. Hij blijft geheel de dag triestig. Hij zal me verder helpen met in te schrijven op een silent auction die ik later zal winnen, een foto van Brooke en Ridge.
Tijdens de signeersessie ontfermt de fanclubvoorzitster zich over mij. Ze heet Cathy en ze neemt me overal mee tot bij de B&B acteurs die me hartelijk omhelzen. ‘Hug me too’, zegt Nonkel Guido tegen de mooiste dames maar ze hebben slechts oog voor mij. Hij moet trouwens vele foto’s maken en aan niets anders denken, zeg ik hem.
Tot laat in de avond blijven enige B&B acteurs in het hotel rondhangen met hun fans. Ze zien mij ook graag en komen vaak met mij praten, en Nonkel Guido moet dan maar vertalen en vertellen waarom we uit het verre België naar hier zijn toegekomen.
Om uit te rusten van de drukke dag gaan we nog een uurtje buiten zitten in de Californische avondzon. Wat een luizenleven hebben wij hier.

zondag

Vandaag keren we terug naar ons hotel bij LAX Airport. Ze kennen ons daar nog, vooral in het restaurant. Zou Nonkel Guido te veel tipgeld geven ? Ze hebben er die avond geen pasta op het menu maar maken er klaar, speciaal voor mij, omdat ik daar zin in heb. Eerst zijn we vandaag nog gaan winkelen in Beverly Hills. Nonkel Guido had zo zijn gedacht over wat mooi was voor mij maar ik vond mijn eigen gedacht; een mooi zwart topje en niet eens duur in die poepchique shopping mall. Ik heb mijn zonnebril gebroken maar straks kopen we een nieuwe in het hotelwinkeltje waar we ook eerder kaarten kochten en naar huis stuurden. Bij de CBS studio’s mochten we niet eens een kijkje nemen. We moesten langs straat blijven staan. Daar hebben we maar een foto gemaakt van ver en ook een van mij in de rolstoel bij een Mercedes met Beverly Hills nummerplaat. Tof. En morgen gaan we naar huis. Ik heb daar echter nog geen zin in.

maandag

Het is zeer druk in de luchthaven. We zijn hier gebracht door de bus van het hotel. De shuttle bus heten ze dat ding. Goed dat Nonkel Guido hier de weg kent en al gauw zitten we koffie te drinken terwijl we op onze vlucht wachten naar Brussel. Ik moet wenen omdat we nu al huiswaarts keren en Nonkel Guido verstaat dat niet. Maar hij kan mij zo goed troosten dat ik algauw weer moet lachen.
We vliegen van LA naar New York en bij aankomst op J.F. Kennedy is het nogal wat met die rolwagen van mij die uit de bagageruimte van het vliegtuig moet komen. Dat zal hier gedaan zijn, zegt Nonkel Guido op de vlucht van NY naar Brussel. Die rolwagen zal en moet in het vliegtuig, ze hebben daar overigens bergruimte voor. Het lukt.
Huiswaarts vliegen is een ramp. Ik kan geheel de weg niet één moment stilzitten al geeft Nonkel Guido me alle ruimte. Ik ben misschien te moe om te slapen. Ook Nonkel Guido slaapt zelden op een vliegtuig. Soms mag hij immers niet slapen, dat is als hij zelf vliegt, wat jammer genoeg niet meer zo vaak gebeurt als toen ik kleiner was.

dinsdag

Mijn verhaal is nu ten einde want we zijn deze morgen uit Amerika in Zaventem geland. De bagage pikken we snel op en eenmaal de douane gepasseerd staat moeke met papa in de hall te wachten samen met pepé en memé. Ik vlieg om haar hals en van haar krijgt Nonkel Guido een dikke zoen omdat hij zo goed voor mij heeft gezorgd en me mee nam naar Disneyland in LA en vooral naar de fanclubdag van B&B. De foto’s die hij maakte zijn overigens keigoed zodat ze thuis ook goed kunnen mee beleven van wat ik noem, het grootste avontuur tot nog toe in mijn leven. En binnen een maand ga ik naar Spanje. Jawel. En dan weer naar Amerika ? Mag ik er mijn vijfentwintigste verjaardag daar vieren, wil ik weten. Begin dan maar weer rap te sparen, zegt Nonkel Guido. Maar hij plaagt mij graag, foei !